تبلیغات
مسافر کلام - شعری برای تو

مسافر کلام

آه ای امید پنهان مردم ز نا امیدی

 

شعری برای تو

 

نوشته شده توسط:احمد قنبری راد

                                   شعری برای تو

                      تو را دیدم   میان باد و باران ها

                    تو را دیدم    میان برف و طوفان ها

                    تو آن بودی ؛ به زنگ غمگزای صبح بیداری چنان آشفته و لرزان،

                  سلام و صبح بخیرت را به آهنگ غم و اندوه نثار دوست می کردی.

                 تو را دیدم  ؛        

                  که گه گاهی زدرد نا بهنگامی بخود می پیچی و راز درونت را نمی گویی"

               و غمخواری نمی یابی درآن دریای تنهایی"

                نمی گویی که دنیا را به آن نقشی نمی خواهی ،که می بینی.

                نمی گویی چرا خورشید زیبا نیست "

               و می گویی که دیگر ماه ، مانند زمان کودکی خندان و زیبا نیست"

               و در باور نشاندی ،  لحظه های شاد و سر مستی ،

             همان افسانه ی پوچ و دروغین است که از مرگ هزاران لاله ها ، در هر کران پیداست.

              تو می گفتی:

             اگر گوید کسی زین لحظه ها و روز های خوش

             یقین او را زدنیای دگر آورده اند در این جهان سرد و بی احساس "

             و می گفتی :

            من از جنس دگر هستم .

           ورای آن چه می بینم ومی خوانم و یا آن کس که او را دوست می دانم.

           و می گفتی:

           که هرگز ره نمی یابی به دنیایی که می خواهی

         کنون دیدی"

        که خورشید از برای تو طلوع می کرد و ماه از چشمه سار شب ؛

        بلورین قطره های نور خود را در ره دستان تو می ریخت.

         کنون دیدی ؛ شبا هنگام در پندار خود ؛

        طرح بهاران را به زیبایی مجسم می کنی دور از غم و اندوه.

      کنون دیدی ، که طوفان را بقایی نیست.

      غم واندوه دنیا را در آن دل های با ایمان، جایی نیست.

      کنون پیداست آبی آسمان شاد کامی ها:

       بهاران می رسد از ره  پس از آن تلخ کامی ها "

    صدای تو کنون با نغمه های خوش هم آواز است.

      صدایت را به آهنگ امید و عشق و ایمان آشنا کردی

     و نامت را به آوازی حماسی پر صدا کردی.

      گذشت آن ناله کردن ها .

      تو می گویی:

      من اکنون می توانم در ره خویش پای بفشارم.

     من اکنون می توانم روز گارم را بدان گونه که می خواهم درون دل به نقش آرم.

    من اکنون راه خود را دیده ام در این جهان بی درو پیکر.

    مهیّا می شوم تا ره سپارم در ره دیگر.

    قدم هایم بسی محکم  ؛ نگاهم آتشین ، ویرانگر غم ها

   به دستانم نگاهی می کنم ، به " به " چه دستانی مرا یارست"

  کنون قلبم چه لبریز است از احساس بودن در میان موج خوشبختی:

  نمی خواهم دگر آن چهره ی ترسان و سردم را.

  نمی خواهم  من آن ایّام تلخ و روی زردم را.

    بپا می خیزم و در کوله بارم روشنی دارم

   به هر گامی هزاران نور را در راه می  کارم.

  کنون فهمیده ام هر کس جهانش را بدان گونه که می خواهد مزیّن می کند در خانه ی دنیا.

  کنون فهمیده ام من می توانم بادبان کشتیم را با هزاران نقش خوشبختی :

  چنان محکم برفرازم که با رنگین کمان عشق ، سرودی دیگر آغازد.

  رها گشتم من از آن تلخ کامی ها

   صدا گشتم ، صدای شوق و شادی ها

   بپا می خیزم و فهمیده ام من هم درین دنیای بس ابله ولی زیبا :

   ز خوشبختی و الطاف خدا سهمی به ره دارم.

  بپا بر خاستم  اکنون که خوشبختی به دست آرم

 که می خواهم به دست آرم

  که می خواهم به دست آرم.  v

    

     

 



ف
جمعه 21 شهریور 1393 06:12 ب.ظ
هر از گاهی این شعر را میخوانم ولی چیزی تغییر نکرده...!
پاسخ احمد قنبری راد : به نظرم هرروز که سپری می شود تغیراتی پدید می آید ممکن است محسوس نباشد ولی اتفاق می افتد.و در برخی موارد تغیر براساس خواستن فرد در زندگی است. پس باید نیاز به تغیر را تقویت کرد.
شنبه 7 آبان 1390 05:54 ب.ظ
ای کاش این شعر از وبلاگ حذف می شد چون به واقعیت نزدیک نیست...!
پاسخ احمد قنبری راد : هر واقعیّتی که بالقوه یا بالفعل بروز کند ، تا حدودی به جهان بینی افراد مربوط می شود. و جهان بینی ها متفاو ت است. و نباید ما خود را معیار قرار دهیم .
قاصدك
چهارشنبه 13 مهر 1390 11:38 ق.ظ
بسیار زیبابود فقط می خواستم بدونم این شعر از خودتون بود یا كس دیگه ای و اگر اینطوره از كی؟
پاسخ احمد قنبری راد : از حسن نظر شما متشکرم ، تمام شعر ها سروده ی من است.
ف
چهارشنبه 30 شهریور 1390 03:52 ب.ظ
این شعر هم مثل بقیه اشعارتان زیباست
پاسخ احمد قنبری راد : نقد شما هم خوب بود ، امیدوارم مورد توجه بیشتر قرار گیرد. با تشکر.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر